cartos da igrexa

Na tarde do venres 4 de xuño de 2021 ás 19:15 tivo lugar un novo diálogo co bispo Mons. Francisco Conesa, neste caso na Sala Obispo Villa del Obispado. O noso bispo explicounos o funcionamento da economía da Igrexa e, de xeito especial, a da diocese de Menorca. Expresou que a Igrexa precisa dispoñer de medios materiais para cumprir e levar a cabo a súa misión evanxelizador-pastoral e caritativo-social. Salientou o patrimonio que atopou ao chegar a Menorca e o pequena que é a diocese e o longo camiño que hai que percorrer para que as contas da igrexa sexan transparentes para toda a sociedade española. Como nota, quero destacar a nota que fixo o bispo sobre unha pregunta que sempre se lle fai á igrexa sobre a riqueza do Vaticano, e a resposta que o Papa Francisco deu nunha entrevista coa revista holandesa Straatnieuws. recadado foi usado para os pobres. Hai cousas que se poden vender e estas se venden (…) Os bens inmobiliarios da Igrexa son moitos, pero usámolos para manter as estruturas da Igrexa e para manter moitas obras que se fan nos países necesitados: hospitais, escolas. Onte, por exemplo, pedín enviar 50.000 euros ao Congo para construír tres escolas nos países pobres; a educación é algo importante para os nenos. «Fun á administración competente, fixen esta solicitude e enviáronse os cartos». Son os meus recordos espontáneos. Tamén xogaches ao fútbol? Papa Francisco: Si, foi bo? Papa Francisco: Non. En Bos Aires aos que xogaban ao fútbol coma min chamábanse de «pernas duras». Que significa ter dúas pernas esquerdas? Pero xoguei, fun moitas veces o porteiro. Como xurdiu o teu compromiso persoal cos pobres? Papa Francisco: Si, veñen moitos recordos á cabeza. Sorprendeume moito unha muller que ía a casa tres veces por semana para axudar á miña nai. Por exemplo, axudei a lavar a roupa. Tivo dous fillos. Eran italianos, sicilianos, e viviron a guerra, eran moi pobres, pero moi bos. E sempre gardei a lembranza daquela muller. A súa pobreza sorprendeume. Non eramos ricos, chegabamos a fin de mes con normalidade, pero non nos sobraba nada. Non tiñamos coche, non iamos de vacacións e cousas así. Pero faltaban moitas cousas necesarias. Xa tiñamos abondo e miña nai deulle as cousas. Despois volveu a Italia e despois regresou a Arxentina. Atopeina cando era arcebispo de Bos Aires, tiña 90 anos. Acompañeina ata a súa morte aos 93 anos. Un día regaloume unha medalla do Sagrado Corazón de Xesús que aínda levo comigo todos os días. Esta medalla -que tamén é un recordo- faime moito ben. Queres velo? (o Papa mostra a medalla). Así penso nela todos os días e no moito que sufriu a pobreza. E penso en todos os demais que sufriron. Lévoo e rógolle… Cal é a mensaxe? a Igrexa para os sen fogar? Que significa específicamente para eles a solidariedade cristiá? Papa Francisco: Véñenme á cabeza dúas cousas. Xesús veu ao mundo sen teito e fíxose pobre. Por iso a Igrexa quere abrazar a todos e dicir que é un dereito ter un teito sobre a cabeza. Nos movementos populares traballamos con tres ‘t’s españolas: obra, tellado e terra. A Igrexa predica que toda persoa ten dereito a estas tres ‘t’. Moitas veces pides atención para os pobres e os refuxiados. Non teme que deste xeito se poida xerar unha forma de esgotamento nos medios de comunicación e na sociedade en xeral? Papa Francisco: Todos estamos tentados, cando se trata dun tema que non é bonito, porque é feo falar, de dicir: «Pois, imos rematar: isto «queima» demasiado». Sinto que o esgotamento existe, pero non lle teño medo. Debo seguir falando da verdade e de como están as cousas. É o teu deber? Papa Francisco: Si, é o meu deber. Síntoo dentro de min. Non é un mandamento, pero como persoas todos temos que facelo. Non temes que a túa defensa da solidariedade e da axuda ás persoas sen fogar e outros pobres poida ser utilizada politicamente? Como debe falar a Igrexa para ser influente e, ao mesmo tempo, permanecer fóra dos enfoques políticos? Papa Francisco: Hai camiños que conducen a malentendidos neste momento. Gustaríame destacar dúas tentacións. A Igrexa debe falar coa verdade e tamén co testemuño: o testemuño da pobreza. Se un crente fala de pobreza ou sen teito e vive a vida dun faraón… isto non se pode facer. Esta é a primeira tentación. A outra tentación é asinar acordos cos gobernos. Pódense facer acordos, pero deben ser acordos claros, acordos transparentes. Por exemplo: xestionamos este ‘palacio’ (Casa Santa Marta), pero todas as contas están controladas, para evitar a corrupción. Porque a corrupción sempre existe na vida pública. Sexa político ou relixioso. Lembro que unha vez con moita dor vin –cando Arxentina, baixo o réxime militar, entrou en guerra con Gran Bretaña polas illas Malvinas– que a xente daba cousas, e vin como moita xente, tamén católica, que se encargaba de repartilas, as levaba para casa. Sempre existe o perigo da corrupción. Unha vez fixen unha pregunta a un ministro de Arxentina, un home honesto. Un que deixou o encargo porque non estaba de acordo con algunhas cousas que eran un pouco escuras. Fíxenlle unha pregunta: Cando envías axuda, xa sexa comida, roupa ou diñeiro, aos pobres ou aos desvalidos: do que mandas, canto chega alí, sexa en diñeiro ou en gastos? Díxome: ’35 por cento’. Isto significa que se perde o 65 por cento. É corrupción: parte para min, parte para min. Cres que ata agora no teu pontificado conseguiches un cambio de pensamento, por exemplo en política? Papa Francisco: Non sabería que dicir. Non sei. Seino Alguén dixo que son comunista. Pero é unha categoría algo anticuada. Quizais hoxe se utilicen outras palabras para dicir isto… Marxista, socialista… Papa Francisco: Todo isto dixeron. Os sen fogar teñen problemas económicos, pero cultivan a súa propia liberdade. O Papa non ten necesidades materiais, pero algúns é considerado prisioneiro no Vaticano. Non sentes nunca o desexo de poñerte na pel dun sen fogar? Papa Francisco: Lembro o libro de Mark Twain «O príncipe e o mendigo». Cando podes comer todos os días, tes roupa, tes unha cama onde durmir, tes un escritorio para traballar e non che falta nada. Tamén ten amigos. Pero este príncipe de Mark Twain vive nunha gaiola dourada. Sénteste libre aquí no Vaticano? Papa Francisco: Dous días despois de ser elixido Papa fun, como se di oficialmente, a tomar posesión do piso papal do Palacio Apostólico. Non é un apartamento de luxo. Pero é longo, é grande… Despois de ter visto este piso parecía un funil ao revés, é dicir, grande pero cunha porta pequena. Isto significa estar illado. Pensei: ‘Non podo vivir aquí simplemente por razóns mentais. Faríame mal. Ao principio pareceume algo raro, pero pedín quedar aquí, en Santa Marta. E isto é bo para min porque me sinto libre. Xantar no comedor onde todos comen. E cando chego antes ceo cos empregados. Coñezo xente, saúdoa e isto fai que a gaiola dourada sexa menos a gaiola. Pero boto de menos a rúa. Santo Pai, Marc quere invitarte a que vaias tomar unha pizza connosco. Pensando? Papa Francisco: Gustaríame, pero non poderemos facelo. Porque no momento en que saia de aquí a xente virá a min. Cando fun cambiar as lentes das miñas gafas á cidade eran as sete da tarde. Non hai moita xente na rúa. Leváronme á óptica e baixei do coche e houbo unha muller que me viu e gritou: ‘¡Aquí está o Papa!’ E despois estaba eu dentro e toda a xente fóra… Fáltache contacto coa xente? Papa Francisco: Non o perdo porque a xente vén aquí. Todos os mércores vou á Praza para a Audiencia Xeral, ás veces vou a unha parroquia: estou en contacto coa xente. Por exemplo, onte (26 de outubro) acudiron ao Salón Paulo VI máis de 50.000 xitanos. Parece que gozades deste percorrido pola Praza durante a Audiencia Xeral… Papa Francisco: É verdade. Si é verdade. O seu homónimo San Francisco escolleu a pobreza radical e tamén vendeu o seu evanxeo. Como Papa e Bispo de Roma, sentiches algunha vez a presión para vender os tesouros da Igrexa? Papa Francisco: Esta é unha pregunta fácil. Non son os tesouros da Igrexa, pero son os tesouros da humanidade. Por exemplo, se mañá digo que se poxará a Piedade de Miguel Anxo, non se podería facer porque non é propiedade da Igrexa. Está nunha igrexa, pero é da humanidade. Isto vale para todos os tesouros da Igrexa. Pero Comezamos a vender os agasallos e outras cousas que me dan. E os beneficios das vendas van para o bispo Krajewski, que é o meu mendigo. E despois está a lotería. Houbo os coches que foron todos vendidos ou entregados por sorteo e os ingresos foron destinados aos pobres. Hai cousas que se poden vender e estas véndense. Tes conta de que a riqueza da Igrexa pode crear este tipo de expectativas? Papa Francisco: Si, se facemos un catálogo dos bens da Igrexa, un pensa: ‘a Igrexa é moi rica’. Pero cando en 1929 se asinou o Concordato con Italia sobre a ‘Questione Romana’ (o asunto romano), o goberno italiano daquela tempo ofreceu á Igrexa un gran parque en Roma. O Papa daquela, Pío XI, dixo: ‘non, só querería medio quilómetro cadrado para garantir a independencia da Igrexa’. Este principio aínda se aplica. Si, os bens inmobiliarios da Igrexa son moitos, pero empregámolos para manter as estruturas da Igrexa e para manter moitas obras que se fan en países necesitados: hospitais, escolas. Onte, por exemplo, pedín enviar 50.000 euros ao Congo para construír tres escolas nos países pobres; a educación é algo importante para os nenos. Fun á administración competente, fixen esta solicitude e enviáronme o diñeiro. Falemos de Holanda. Estiveches algunha vez no noso país? Papa Francisco: Si, unha vez cando era superior provincial dos xesuítas de Arxentina. Eu estaba de paso dunha viaxe estiven en Wijchen, porque alí tiñan o noviciado, e tamén estiven un día e medio en Amsterdam, onde visitei unha casa dos xesuítas. Non vin nada da vida cultural porque non tiña tempo. É por iso que podería ser unha boa idea que os sen teito de Holanda te invitasen a visitar o noso país. Que opinas, Santo Pai? Papa Francisco: As portas non están pechadas a esta posibilidade. Entón, cando haxa unha solicitude como esta, terá en conta? Papa Francisco: Eu considéroo. E agora que Holanda ten unha raíña arxentina (risas), quizais. Tes quizais unha mensaxe especial para os sen fogar do noso país? Papa Francisco: Non coñezo ben as particularidades dos sen teito en Holanda. Gustaríame dicir que Holanda é un país desenvolvido con moitas posibilidades. Pediríalle aos sen teito holandeses que sigan loitando polas tres ‘t’. Ao final, Marc tamén fai algunhas preguntas. Quere saber, entre outras cousas, se o Papa xa de pequeno soñaba con ser Papa. O Santo Pai responde cun «non» decidido. Papa Francisco: Pero vou facer un segredo. Cando era pequena non había negocios onde se vendesen cousas. No seu lugar estaba o mercado onde se atopaba o carniceiro, o vendedor de froita, etc. Fun coa miña nai e a miña avoa facer as compras. Era pequeno, tiña catro anos. E unha vez preguntáronme: ‘Que che gustaría ser de maior?’. E eu dixen: ‘Carniceiro!’ Para moitos ata o 13 de marzo de 2013 (o día en que fuches elixido Papa) eras un un estraño. Dun momento para outro fíxose famoso en todo o mundo. Como viviches esta experiencia? Papa Francisco: Chegou e non o esperaba. Non perdín a paz. E esta é unha graza de Deus. Non penso tanto no feito de ser famoso. Eu dígome: ‘Agora teño un cargo importante, pero dentro de dez anos xa ninguén me coñecerá’ (risas). Xa sabes, hai dous tipos de fama: a fama dos ‘grandes’ que fixeron grandes cousas, como Madame Curie (unha famosa física, matemática e química polaca), e a fama dos vanidosos. Esta última fama é como unha pompa de xabón. Ti dis «agora estou aquí e debo facer o mellor posible» e seguirás este traballo ata que xa non estea en forma? Papa Francisco: Si Santo Padre, podes imaxinar un mundo sen pobres? Papa Francisco: Gustaríame un mundo sen pobres. Debemos loitar por isto. Pero eu son crente e sei que o pecado está sempre dentro de nós. E a cobiza humana sempre existe, a falta de solidariedade, o egoísmo que crea aos pobres. Por iso cústame un pouco imaxinar un mundo sen pobres. Se pensas en nenos explotados por traballo escravo ou en nenos explotados por abusos sexuais. E outra forma de explotación: asasinar nenos para extraerlles os órganos, tráfico de órganos. Asasinar nenos para quitarlles os órganos é cobiza. Por iso non sei se conseguiremos este mundo sen os pobres, porque o pecado sempre existe e lévanos ao egoísmo. Pero hai que loitar, sempre, sempre. (Traducido de Italiano de Álvaro de Juana)