Ir ao contido principal

San Francisco Xavier, sacerdote 2026

Cargando eventos

San Francisco Xavier levou a Cristo ata os confíns da terra

Cada 3 de decembro, a Igrexa celebra a San Francisco Xavier, paradigmático sacerdote xesuíta e misioneiro español do século XVI. A tradición refírese a el como o “Xigante da Historia das Misións”, polo seu impulso evanxelizador e pola forza espiritual coa que dirixiu tarefas apostólicas extremadamente difíciles.

Foi el quen se propuxo levar o Evanxeo a Oriente, concretamente a Asia, na que sería unha das expedicións misioneiras máis ambiciosas daquela.

 

Un universitario "ambicioso".

San Francisco Xavier naceu en 1506, no Castelo de Javier en Navarra, preto de Pamplona (España). De familia fidalga, aos 18 anos foi enviado a estudar á Universidade de París (Francia), onde tivo como compañeiro ao beato xesuíta Pedro Favre, quen o puxo en contacto co entón estudante Íñigo de Loyola, futuro San Ignacio de Loiola.

Francisco estableceu con el unha fonda amizade, para que acabase unindo ao reducido grupo de compañeiros que despois se convertería no núcleo fundador da Compañía de Xesús, unha das Ordes relixiosas máis numerosas e importantes. Rematados os seus estudos, Francisco fixo os Exercicios Espirituais baixo a dirección de Ignacio e posteriormente, os seus primeiros votos.

 

"A gloria que dura para sempre"

Fronte a Cristo, o mozo Francisco chegou a comprender o que unha vez lle dixera o seu amigo Ignacio: «Un corazón tan grande e unha alma tan nobre non poden contentarse con efémeros honores terreais. A túa ambición debe ser a gloria que dure para sempre.

Os plans e as aspiracións terrestres quedarían atrás, e así o santo faría a súa consagración definitiva na Compañía de Xesús en 1534.

Anos máis tarde, Francisco sería ordenado sacerdote en Venecia (Italia), para despois dirixirse a Roma con san Ignacio. Na Cidade Eterna, colaboraría co Xeneral dos Xesuítas na redacción das Constitucións da Compañía.

 

Dirixíndose cara ao Leste

Na primeira expedición misioneira da Compañía, Francisco foi enviado á India. De camiño a ese país, quedou un tempo en Lisboa (Portugal), onde se reuniu co padre Rodríguez, que tiña a misión de acompañalo.
Durante esa estancia, o rei Xoán III de Portugal tíñaos a ambos en gran estima, en gran parte pola calidez coa que trataran ao seu pobo e o fervor co que predicaban e practicaban a caridade.

Así, tomouse a decisión de que o padre Rodríguez permaneza en Portugal e de que Francisco continuase coa viaxe ás colonias portuguesas na India.

 

Nuncio apostólico a mundos afastados

Pouco antes de zarpar, Francisco recibe unha noticia inesperada do rei: o Papa nomearao nuncio apostólico en Oriente. Despois dunha longa viaxe, que só parou uns días en Mozambique, Francisco Xavier e outros dous compañeiros xesuítas chegaron a Goa, capital da India portuguesa, o 5 de maio de 1542.

En Goa, os xesuítas, dirixidos por Francisco Xavier, atopáronse cunha situación terrible. A decadencia moral entre os portugueses era desenfrenada e moitos bautizados distanciáronse da súa fe. Entre outros males, os colonos exercían un trato cruel cos indíxenas.

Entón, o santo acometeu a ardua tarefa de frear os abusos e impartir catequese aos aborixes. Francisco Xavier coidaba aos enfermos, moitos deles lepras, ensinaba aos escravos a ler e administraba os sacramentos.

Foron tantas as conversións entre os paravars, habitantes daquela zona, que o santo traballou sen descanso, coidando espiritualmente a todos. Unha vez, Francisco Javier escribía unha carta aos seus irmáns xesuítas en Europa na que contaba como ás veces quedaba sen forzas, case sen poder mover os brazos, pola cantidade de bautismos que realizaba nun só día.

Ao mesmo tempo, moi no seu estilo -o santo gozaba dun temperamento único- non tivo medo nin reparo en escribirlle ao rei de Portugal denunciando o mal comportamento de moitos dos seus súbditos e esixindo que o réxime cara aos escravos cambie. Por desgraza, como noutros casos, pouco se conseguiu.

 

Predicador ata a morte

O santo permaneceu na India ata 1549 cando marchou a Xapón. Na Illa do Sol Nacente as cousas non foron fáciles para el. É certo que algúns dos seus habitantes convertéronse, pero en xeral os cristiáns non eran ben considerados xa que non seguían os costumes locais e proclamaban un Deus alleo ás súas tradicións, nas que non había, por exemplo, lugar para o perdón ou a caridade.

Durante un tempo, Francisco Xavier volveu á India e despois trasladouse a Malaca, onde comezou a facer os preparativos para a viaxe a China, cuxo territorio era inaccesible para os estranxeiros.

O santo conseguiu formar unha expedición e chegar á deserta illa de Sancian (Shang-Chawan), preto da costa da China continental, a uns cen quilómetros ao sur de Hong Kong. Alí caeu gravemente enfermo.

O 3 de decembro de 1552 morre Francisco Xavier sen poder chegar ao país que soñaba evanxelizar.

 

Epílogo: santidade

O corpo de San Francisco Xavier foi colocado nun cadaleito cheo de barro para ser transportado. Despois de dez semanas eliminouse a lama e os restos do santo atopáronse incorruptos. Entón decidiuse levar os restos a Malaca primeiro e despois a Goa, onde permanecen enterrados na Igrexa do Bo Xesús ata hoxe.

San Francisco Xavier foi canonizado o 12 de marzo de 1622. Ese día glorioso tamén serían canonizados outros grandes santos: San Ignacio de Loiola, Santa Teresa de Ávila, San Filipe Neri e San Isidro Labrador.

Fonte: aciprensa.com

 

Detalles

Recinto

Organizador

Este sitio web utiliza cookies propias e de terceiros para o seu correcto funcionamento e con fins analíticos. Contén ligazóns a sitios web de terceiros con políticas de privacidade de terceiros que pode ou non aceptar cando accede a eles. Ao facer clic no botón Aceptar, aceptas o uso destas tecnoloxías e o tratamento dos teus datos para estes fins. Política de cookies
Privacidade