Ir ao contido principal

San Gregorio Magno 2025

Cargando eventos
  • Este evento pasou.

San Gregorio Magno, papa e doutor da Igrexa

Cada 3 de setembro, a Igrexa católica celebra a san Gregorio Magno (o papa Gregorio I), monxe, místico e reformador, que redefiniu a figura do papado no século VI proclamándose "servidor dos servos de Deus".

A nota distintiva de san Gregorio, a quen chamaban "grande" (do latín magnus, xenial), foi a súa sinxeleza. Sendo xefe da Igrexa e, polo tanto, posuíndo un gran poder, entendíase como o humilde servo de todos. Precisamente, aí reside a súa grandeza, quixo ser grande no camiño de Cristo.

San Gregorio foi o sesenta e cuarto Papa da Igrexa Católica; Forma parte do grupo dos catro Pais da Igrexa Latina e conta entre os Doutores da Igrexa. Así mesmo, cabe mencionar que Gregorio Magno foi o primeiro monxe que ocupou a sé de Pedro.

O santo dixo unha vez: “Onde hai amor, fanse grandes cousas”; e en moitos sentidos a súa vida exemplar é testemuño diso.

"Home de consenso"

San Gregorio Magno naceu en Roma no ano 540, no seo dunha antiga familia romana da que xa xurdiran dous papas: Félix III (483-492), que se cre que foi o seu bisavó; e Agapito I (535-536), parente afastado.

Sendo novo, ingresou na carreira administrativa para a que fora destinado, ocupando finalmente o cargo de prefecto (573); Porén, abandonouno para facerse monxe. Tras este turno, á morte do seu pai (575), converteu a casa familiar nun mosteiro, o de San Andrés. Do mesmo xeito, dispuxo do resto dos seus bens persoais en beneficio da Igrexa.

Máis tarde, o papa Pelaxio II nomeouno diácono e enviouno a Constantinopla como “apocrisiario” (o que hoxe equivale a nuncio apostólico). Alí permaneceu uns anos ata que foi chamado de novo a Roma para ocupar o cargo de secretario papal. Alí tivo que vivir anos duros, xa que a Cidade Eterna sufriría desastres naturais, fames polo asedio bárbaro e a peste. Este último foi o que acabou coa vida do papa Pelaxio.

En tales circunstancias, Gregorio sería elixido “bispo de Roma e Sumo Pontífice”, grazas á harmonía que existía, naquel momento, entre o clero, o pobo romano e o senado respecto das súas calidades persoais.

San Gregorio dedicouse á tarefa de establecer relacións de fraternidade con todos os reinos e gobernos posibles, co desexo de que a Igrexa continúe co anuncio do Evanxeo polo mundo.

"Magnus": un servo na Sé de Pedro (590-604)

Unha vez encargado da Sé de Pedro (3 de setembro de 590), preocupouse pola conversión dos pobos considerados remotos daquela, e pola nova organización civil e política de Europa tras a caída do Imperio Romano de Occidente.

Ao acceder ao pontificado, san Gregorio Magno, de Roma, tivo que velar pola súa cidade e por Europa no proceso de reorganización social e política. A fragmentación do Vello Continente deixara soa á Igrexa en canto ao mantemento da “unidade”, ou en todo caso, dunha certa “estructura administrativa”. Roma mirou a Bizancio e Bizancio non respondeu.

Neste contexto, o papa Gregorio negociaba con reis, nobres, casas ancestrais, autoridades caídas e os xefes dos pobos bárbaros. O santo foi unha figura crucial para acadar certa harmonía cando os pobos da Europa continental xa non esperaban a reestruturación da "orde perdida".

Os lazos establecidos por san Gregorio favoreceron o encontro de mundos diferentes, en plena evanxelización. En particular, cabe mencionar a súa preocupación polo mundo anglosaxón (Inglaterra). O Papa enviou misioneiros ás illas británicas e puxo a San Agustín de Canterbury para liderar esa empresa.

Por outra banda, aliouse coas ordes monásticas, porque vía nelas a garantía de que a Igrexa permanecería sólida -aí hai oración-, mentres, politicamente, freaba as ambicións expansionistas de francos e lombardos.

Renovate sempre no Amor

O “gran” Papa da Alta Idade Media puxo os seus ollos no centro da vida cristiá: o encontro con Deus na liturxia. Un dos aspectos máis importantes da celebración é o canto, que, como é sabido, é unha forma privilexiada de oración.

Gregorio encargou a recompilación da música e das antigas antífonas que se cantaban na Igrexa e promoveu un estilo e unha estrutura musical propicias á liturxia -cuxo núcleo é a Eucaristía-, herdanza da coñecida como Schola Cantorum. Así contribuíu á evolución do que hoxe chamamos, precisamente, “canto gregoriano” na súa honra.

Nesa tarefa, San Gregorio foi moi minucioso: conseguiu recoller a longa tradición do canto cristián -nacido nas catacumbas- e que agora podía vibrar nos templos para pracer do espírito humano. Por desgraza, boa parte dese “antifonario” (disco musical) perdeuse, ata que a principios do século XX foi recuperado polo Papa San Pío X, para converterse no “canto oficial da Igrexa Católica”.

Ecos no século XXI

Sobre san Gregorio Magno pódense escribir moitas outras cousas, como a súa intervención sobre a doutrina do "purgatorio", un tema directamente comprometido coa idea de salvación.

Abonda polo de agora recorrer ao dito polo Papa Bieito XVI, quen nunha audiencia xeral o 28 de maio de 2008, referiuse a san Gregorio Magno con estas palabras: "Nun momento desastroso, incluso desesperado, [San Gregorio] soubo crear paz e dar esperanza. Este home de Deus móstranos de onde veñen as verdadeiras fontes da paz e de onde vén, así, a verdadeira esperanza da paz e de onde nos guía hoxe".

Fonte: aciprensa.com

Detalles

Recinto

Organizador

Este sitio web utiliza cookies propias e de terceiros para o seu correcto funcionamento e con fins analíticos. Contén ligazóns a sitios web de terceiros con políticas de privacidade de terceiros que pode ou non aceptar cando accede a eles. Ao facer clic no botón Aceptar, aceptas o uso destas tecnoloxías e o tratamento dos teus datos para estes fins. Política de cookies
Privacidade