- Gertaera hau pasatu da.
Gertaeren nabigazioa

Irailaren 14an, Gurutze Santuaren Gorespena ospatzen da, Jesukristo gure Jauna hil zen Gurutzea gogoratu eta ohoratzen dugun eguna. Gure Salbatzaileak bere odol preziatuena isuri zuen zuhaitz horren kontenplazioa, ate irekia da giza-jendeari neurririk gabe isuri den Jainkozko maitasunaren misteriorako.
San Joan Paulo II.a Aita Santuak irakatsi zuen Kristoren gurutzea "bizitzeko hiltzen den gurutzea da; Jainkoarengan eta Jainkoarekin bizitzeko, egian, askatasunean eta maitasunean bizitzeko, betiko bizitzeko".
Irailak 14
Tradizioak dioenez, IV. mendean Santa Helena enperatrizak -Konstantino enperadorearen ama- Jerusalemen aurkitu zuen Jainkoaren Semea hil zeneko zutoina.
Erlikia hirian geratuko zen, 614. urte inguruan, persiarrek «gerra garaikurra» gisa lapurtu zuten arte. Urte batzuk geroago, Ekialdeko Erromako enperadoreak, Herakliok, erreskatatu zuen eta horrela zuhaitza Hiri Santura itzuli ahal izan zen 628ko irailaren 14an.
Orduz geroztik, ekitaldi hau irailaren 14an ospatzen da, jai liturgiko gisa ezarria.
Gurutzearen aurretik, dena kenduta
Gurutze Santua Jerusalemera itzultzea ospatzeko, Heraklio enperadoreak prozesio solemne batean eramatea agindu zuen. Berak pertsonalki lagunduko zuen prozesioan, bere apaingarri inperial guztiekin jantzita. Bitxia bada ere, hauek hainbeste eta hain astunak bihurtu zirenez ezinezkoa egin zitzaion errepidean aurrera egitea. Orduan, Jerusalemgo artzapezpikuak, Zakariasek, esan zion: «Jazten duen janzkeraren luxu hori guztia kontraesanean dago Kristoren itxura apal eta mingarriarekin, kale hauetatik gurutzea zeramalarik».
Tradizioak dio enperadoreak berehala kendu zituela bere luxuzko kapa eta urrezko koroa eta, oinutsik, ibiltzen hasi zela, azkarrago, kaleetan zehar, prozesio santuarekin batera.
Geroago, egur santua zatitan banatu zen. Zati bat Erromara bidali zuten, beste bat Konstantinoplara, hirugarren bat Jerusalemen geratu zen bitartean. Gainerako pieza txipetara murriztu zen, mundu osoko eliza ezberdinek banatuko zutena. Hauei “erlikiak Vera Crux” (egiazko Gurutzea).
Seinale batek babestuta
Santuen bizitzen kontakizunetan esaten da San Antonio Abadeak (251-356) deabruak ikuspen eta tentazio izugarriekin erasotzen zuen bakoitzean gurutzearen seinalea egiten zuela. Seinalea nahikoa zen etsaiak ihes egiteko. Horrela, kristauek beren burua gurutzatzeko ohitura hartu zuten Jainkoaren babesa eskatzeko gaizkiaren eta ezkutuan dauden arriskuen aurrean.
Espainian eta Amerikan
Gaur egun Gurutzea presente egon daiteke gure buruan eta bihotzean, Latinoamerikako bizitzan dagoen bezain presente: gure historia eta tradizioen sakonean sustraituta.
Horretarako nahikoa da gogoratzea zenbat mendi, gure hiri, haran eta errepide ondoan, gurutze batez koroatzen diren; Zein koroatuak diren gure elizak, kaperak edo kanpandorreak. Nahikoa da eraikin, eskola edo ospitale askoren goialdera begiratzea, begirada debozioz gure etxeetako horma edo txoko soiletara bideratzen baitugu.
Eraman dezagun gurutzea, salbamenaren seinale, beti bihotzetik hurbil.
Iturria: aciprensa.com