Nome de nacemento Giovanni di Pietro Bernardone Nome en italiano Francesco Nacemento 1181/1182 Asís (Umbría-Ducado de Spoleto-Sacro Imperio Romano Germánico) Morte 3 de outubro de 1226 (44 anos) Asís (Umbría-Estados Pontificios) Basílica enterramento de San Francisco de Asís Canonización 16 de xullo de Gressigo IX, Festa do Papa IX. 4 de outubro 17 de setembro Impresión dos Sagrados Estigmas a San Francisco. Mecenado de animais, medio ambiente, beléns, comerciantes (especialmente tecidos, xastres e tecedores)

Representación de San Francisco de Asís, nun fresco de Cimabue na Basílica de Asís, que se cre a imaxe máis fiel do santo

San Francisco de Asís (en italiano San Francesco d’Assisi, é un santo umbro (italiano), diácono, tamén coñecido como “Pai Francisco” e fundador da Orde Franciscana, dunha segunda orde coñecida como Irmás Clarisas e unha terceira coñecida como terceira orde secular, todas xurdidas baixo a autoridade da Igrexa Católica na Idade Media. Destaca na historia da espiritualidade unha gran figura da espiritualidade cristiá. o campo dominado polo modo de produción feudal, pero os excedentes da súa produción canalizáronse con maior dinamismo que na Alta Idade Media. Aínda que aínda non se producía unha clara transición do feudalismo ao capitalismo e as clases privilexiadas (nobreza e clero) seguían sendo dominantes, tal e como o foron ata a Idade Contemporánea, a burguesía (artesáns, comerciantes, profesionais liberais e empresarios) comezou a ter posibilidades de avance social, e o comercio e a banca creceron dominados polo constante afán de lucro. A Igrexa, protagonista daquela, tamén se viu influenciada pola nova riqueza: foron moitas as críticas a algúns dos seus ministros máis preocupados polo crecemento patrimonial e as súas relacións políticas de conveniencia. Os membros eran coñecidos polo nome xenérico de “monxes mendicantes”. Este movemento levou ao extremo a práctica do voto de pobreza: os seus membros xa non vivían traballando a terra como os cistercienses reformados por San Bernardo de Claraval, senón que mesmo renunciaron a posuír os seus bens. Así, as ordes mendicantes acabaron xogando un papel protagonista na vida da Igrexa, ao facer que a maioría dos católicos se afastasen da procura da opulencia, algo que volvería no século XIV. mocidade a cidade xa estaba involucrada en conflitos para reclamar a súa autonomía fronte ao Santo Imperio. En 1197 conseguiron quitar a autoridade xermánica, pero a partir de 1201 víronse implicados noutra guerra contra Perugia (Perugia), apoiados polos nobres exiliados de Asís. Na batalla de Ponte San Giovanni, en novembro de 1202, Francisco foi feito prisioneiro e mantívose cautivo polo menos un ano. os leprosos, aos que noutrora lles parecía extremadamente amargo mirar. Despois dedicouse á reconstrución da capela de San Damián. Segundo os relatos, fíxoo despois de ver o crucifixo desta igrexa dicir: Francisco, vai reparar a miña igrexa, que está a caer en ruínas. Decidiu entón vender o cabalo e os bens do seu pai en Foligno, volveu a San Damián co que gañaba e ofreceullo ao cura, pero este rexeitouno. Someteuse á chamada da autoridade eclesiástica. Cando lle pediron a devolver o diñeiro diante do seu pai e do bispo de Asís, chamado Guido, non só o fixo, senón que se quitou toda a roupa ante os xuíces, proclamando a Deus desde ese momento como o seu verdadeiro Pai. Ante isto, o bispo abrazouno e envolveuno no seu manto. empregado en tarefas humildes para mosteiros e casas particulares, e traballando para labregos. Pero as necesidades diarias fixeron inevitable a recollida da esmola, unha obra que Francisco alentou con alegría por ter escollido o camiño da pobreza. Tamén se iniciou a expansión da mensaxe evanxélica, e para iso animounos a viaxar de dous en dous. chamado de segunda orde. tivo que adoptar a Regra de San Bieito ou a de San Agustín. Para os Frades Menores non houbo necesidade diso, xa que foron aceptados seis anos antes (aínda que verbalmente e non oficialmente). Neste concilio, o papa Inocencio III tomou a letra Tau como símbolo de conversión e sinal da cruz; A partir de entón o poverello dedicouse a este símbolo. Tamén organizou provincias de evanxelización. Os ministros relixiosos musulmáns entrasen con el nunha gran fogueira (equivalente a unha proba ou proba polo lume), para demostrar que relixión era verdadeira; Os mulás fuxiron da proposta. Francisco ofreceuse a entrar só e desafiou ao sultán a que, se saía ileso, converteríase ao cristianismo e incitaría ao seu pobo a facelo; O príncipe tamén rexeitou esa posibilidade. Ao final, as súas intencións foron frustradas. Como recoñecemento, o sultán de Exipto deulle a Francisco un corno de marfil finamente tallado que serviría de pasaporte en terras musulmás e que se conserva na basílica de Asís. Tempo despois, Francisco obtivo permiso só para visitar Siria e Terra Santa do sultán al-Mu’azzam de Damasco, irmán de al-Malik. vagancia e desobediencia a ordes contrarias aos principios franciscanos. Despois da aprobación da norma definitiva, Francisco decidiu regresar a Umbría. Pola proximidade do Nadal, que tiña especial aprecio, quixo celebralo dun xeito particular aquel ano de 1223; Para iso, convidou a un nobre da cidade de Greccio, chamado Juan, a celebrar o nacemento de Xesucristo nun outeiro rodeado de árbores e cheo de covas nun terreo da súa propiedade. postrándose, xaxando e mesmo xesticulando. non pola dor que sentía, senón por ser o portador dos signos da Paixón de Cristo. Por iso, foi a partir de entón coas mans metidas nas mangas do hábito, e cos pés cubertos por medias e zapatos. guerra. Na súa cama escribiu o seu Testamento. Nos seus derradeiros momentos volveu cantar a súa Cantiga ao irmán Sol —á que engadiu un novo verso dedicado á irmá Morte— xunto con Angelo e León. De acordo co seu último desexo, foi dirixido á Porciúncula, onde se instalou nunha cabana próxima á capela. Morreu o 3 de outubro de 1226 aos 44 anos. Houbo noticia do paso do bendito Pai e difundiuse a sona do milagre da estigmatización, o pobo acudiu enseguida ao lugar para ver cos seus propios ollos aquel presaxio, que disiparía da súa mente toda dúbida e enchería de ledicia os seus corazóns afectados pola dor. Moitos cidadáns de Asís foron admitidos para contemplar e bicar as sagradas feridas. Un deles chamado Xerome, cabaleiro culto e prudente ademais de famoso e célebre, xa que dubidaba destas sagradas feridas, sendo incrédulo coma Tomás, moveu os cravos con moito fervor e audacia e coas súas propias mans tocou as mans, os pés e o costado do Santo ante a presenza dos irmáns e dos demais cidadáns; e resultou que, ao sentir aqueles auténticos signos das feridas de Cristo, amputaba a máis mínima ferida de dúbida do seu corazón e do corazón de todos. Por iso, desde entón converteuse, entre outros, nunha testemuña cualificada desta verdade coñecida con tanta certeza, e confirmouno baixo xuramento poñendo as mans sobre os libros sagrados. San Boaventura, Lenda Maior de San Francisco 15.4 evanxélico Tamén predicou co exemplo, co seu estilo de vida aliado á pobreza. A súa forma de predicar era a través das laudas, ou louvanzas, co obxectivo de chamar a atención dos homes para honrar ao Ser Supremo. Segundo Tomás Celano: Cando, estando en público, de súpeto se sentía afectado polas visitas do Señor, para non estar nin fóra da cela, facíalle a súa capa unha celda… Sempre atopaba a maneira de esconderse da mirada dos presentes… ata o punto de rezar entre moitos sen que se notase na estreiteza da nave. natureza e medio ambiente. O mundo cristián está cheo de igrexas e altares dedicados a el e por mor del o seu nome, antes bastante raro, fíxose común en toda Europa. Pío Aínda que algúns sosteñen que a creación do pesebre é anterior a Francisco, sen dúbida foi el quen popularizou o Nacemento ou escena do nacemento de Xesús. Ao entrar na ermida de Greccio para rezar o Nadal de 1223, Francisco sentiu o desexo de representar en directo o nacemento do Neno Xesús, feito que foi determinante na universalización desa tradición. En 1986, a petición das asociacións de beléns de todo o mundo, o Papa Xoán Paulo II proclamou a San Francisco de Asís como patrón universal do “Pesebre”. Francisco non foi o creador da chamada Oración de Paz de San Francisco (“Señor, faime un instrumento da túa paz…”), un poema francés publicado en 1912 e atribuído ao frade italiano desde 1916 ata finais do século XX. Porén, considérase unha síntese ata agora anónima da ideoloxía vivida polo “santo de Asís”. En virtude da devota peregrinación de San Francisco a Oriente e do seu desexo de reconciliar a todos os homes, os franciscanos son custodios dos Santos Lugares. O A presenza franciscana en Terra Santa, que con diversas vicisitudes sempre se mantivo, adquiriu estabilidade e carácter oficial por parte da Igrexa en 1342, ano no que o papa Clemente VI promulgou dúas bulas: Gratias agimus e Nuper carissimae, nas que encomendou á Orde Franciscana a “custodia dos Santos Lugares”. Cando, en 1992, se cumpriron os 650 anos de tales bulas, Xoán Paulo II enviou ao ministro xeral da orde unha mensaxe de felicitación así como unha exhortación a perseverar no encargo recibido da Igrexa. O Papa Francisco escolleu este nome en honra a San Francisco de Asís o 13 de marzo de 2013. A segunda encíclica do seu pontificado, Laudato si’ (en castelán, Alabado seas), que ten como tema central a conservación do medio ambiente facendo especial fincapé na procura dunha “ecoloxía integral”, reproduce no seu título as primeiras palabras da Cantica das criaturas do santo. Laudato si’, mi’ Signore” – “Loubache, meu Señor”, cantaba San Francisco de Asís. Nese fermoso canto lembrounos que a nosa casa común é tamén coma unha irmá, coa que compartimos a existencia, e coma unha fermosa nai que nos acolle nos seus brazos: “Loubache, meu Señor, pola irmá da nosa nai terra, que sostén e sostén con cores e froitos herbas e froitos diversos. Francisco, Laudato si’ O templo e mosteiro de Skanda Vale no Reino Unido ten a Francisco de Asís como patrón e está organizado como unha orde franciscana. Hai en moitos países unha organización de mozos que queren seguir o espírito franciscano. Esta organización, denominada Jufra (Xuventudes Franciscanas), está dirixida a todos aqueles mozos que queiran coñecer e vivir o carisma franciscano. Forma parte da terceira orde franciscana fundada por San Francisco, a Orde Franciscana Seglar ou OFS e divídese en tres grupos, segundo a idade: os máis novos chámanse “Heraldos”, os adolescentes “Juglares”, e os máis vellos, “Jufristas”. En Arxentina, por exemplo, o movemento xurdiu en 1979 na cidade de Córdoba, para logo estenderse a moitas outras cidades do país. Ao chegar á idade adulta (con carácter xeral entre os 20 e os 25 anos), convídase aos mozos a seguir ese camiño vocacional na OFS, aínda que non necesariamente.