A parroquia de “Sant Francesc” de Ciutadella ten a súa orixe no convento de frades menores ou franciscanos fundado por Afonso III de Aragón xusto despois da conquista de Menorca. De feito, o 1 de marzo de 1287, cando o monarca aínda estaba na illa, concedeu aos gardiáns dos franciscanos ou frades menores de Barcelona e ao concello de Mallorca unhas herdanzas en Ciutadella. coa condición de que constrúan un convento e que alí residan algúns frades. Estas herdanzas consistían no xardín que pertencera aos Rais Abu Umar e algunhas casas. A chegada dos primeiros frades debeu ser case inmediata. En 1290 o gardián do convento era frei Berenguer de Lledó. Deste primeiro convento franciscano non sabemos nada, aínda que nos deixou unha lápida (actualmente no Museo Diocesano) de Guillem Pere de Vilafreser, tenente do tesoureiro real, que fora soterrado en San Franci. sc en xullo de 1294. Dende o principio o convento de Sant Francesc foi importante na vida relixiosa e social de Ciutadella. Así, en 1301 celebrouse unha importante sesión da Universidade de Menorca cos avogados de Jaume II de Mallorca, na que se acordaron os termos da reestruturación do réxime inmobiliario. Durante o século XIV, na Noiteboa, renováronse os cargos da universidade. En canto á adscrición do convento da Ciutadella dentro da orde franciscana, pasou da rama claustral aos observadores. O tronco común da orde dos irmáns máis novos, fundado polo Pobrissó de Asís en 1209, que tiña como referencia a Irmá Pobreza, dividiuse en varias ramas. O convento de Ciutadella pertenceu ao grupo dos claustros ata 1504, cando a reforma comezou a trasladarse á dos observadores, é dicir, seguiron máis de preto o goberno de San Francisco, sobre todo. te con respecto ao desapego dos bens materiais, no canto dos máis laxos conventuais. A configuración exacta do convento medieval é descoñecida para nós. Sabemos que a igrexa tiña unha nave dividida en catro tramos e ábsida e ocupaba parte do espazo do templo actual. Ao lado, no lado oeste, estaba o edificio do convento. Unha horta de notable extensión ocupaba o que hoxe son as rúas “Nou de Juliol” e “Joan Benejam”, ata a “Plaça dels Pins”, non había muralla. Este convento resultou seriamente danado no asalto otomán a Ciutadella (xullo de 1558), polo que se considerou necesario reconstruír tanto a igrexa como o convento. As obras da igrexa comezaron en decembro de 1569 e remataron tres anos despois. Porén, axiña (1581) decidiuse ampliar o templo. Nesta ocasión, as obras prolongáronse ata 1607. A igrexa, dunha soa nave, cuberta con bóveda e capelas laterais entre contrafortes, inspirouse nos modelos góticos, aínda que sempre dentro dunha gran sinxeleza e austeridade ornamental. Durante o século XVII construíuse o convento, mentres que se realizaron algunhas reformas e engadidos á igrexa, como o coro (1613), o portal lateral que dá á rúa “Puríssima” e o máis grande. que se abriu na «Plaça des Born» (1681-84). Destes portais barrocos, obra do mestre Pere Amorós, só queda o primeiro, posto que o portal principal foi substituído a comezos do século XIX polo neoclásico que se pode ver na actualidade. Nesta mesma reforma decidiuse ampliar a igrexa, polo que desapareceu a ábsida orixinal, substituída polo cruceiro cuberto con cúpula e unha ábsida nova (1808). Posteriormente (1831) construíuse o deambulatorio detrás do altar. A reforma dos primeiros anos do século XIX rompe a harmonía da nave do templo. O resultado foi unha igrexa desproporcionada, demasiado longa en relación ao seu ancho. Durante os séculos XVII, XVIII e principios do XIX, o Convento de Sant Francesc seguiu desempeñando unha importante función social e cultural (escola de gramática e teoloxía, farmacia, etc.) e foi o lugar preferente. ted polos cidadáns á hora de elixir o enterro, tanto no interior do templo como no claustro. En 1835, porén, aplicando o decreto de desamortización eclesiástica, o convento foi extinguido e os seus bens pasaron a ser propiedade do Estado. A igrexa permaneceu aberta ao culto e en 1877 ergueuse como parroquia, mentres que o convento tivo diferentes usos ata que se construíu a casa de Cabrisses de estilo colonial, substituída posteriormente polo edificio. correo io. O xardín, pola súa banda, desenvolveuse despois de 1865. Durante xullo de 1936, nos primeiros días da Guerra Civil, a igrexa foi saqueada e pechada, polo que se perderon as imaxes e os retablos e o órgano, obra do organista suízo Johann Kyburz (1813). Recén rematada, e mentres a catedral estaba en construción, acolleu o culto catedralicio, volvendo en 1941 para desempeñar só as funcións propias dunha igrexa parroquial.